وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را

طلب منصب فانی نکند صاحب عقل

عاقل آنست که اندیشه کند پایان را

جمع کردند و نهادند و به حسرت رفتند

آن به در می رود از باغ به دلتنگی و داغ

وین به بازوی فرح می شکند زندان را

دستگاهی نه که تشویش قیامت باشد