دستگاهی نه که تشویش قیامت باشد

وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را

آن به در می رود از باغ به دلتنگی و داغ

وین به بازوی فرح می شکند زندان را

مرغ آبیست چه اندیشه کند طوفان را

جان بیگانه ستاند ملک الموت به زجر

زجر حاجت نبود عاشق جان افشان را