مرغ آبیست چه اندیشه کند طوفان را

آن به در می رود از باغ به دلتنگی و داغ

وین به بازوی فرح می شکند زندان را

دستگاهی نه که تشویش قیامت باشد

جان بیگانه ستاند ملک الموت به زجر

زجر حاجت نبود عاشق جان افشان را

چشم همت نه به دنیا که به عقبی نبود