نشکند مرد اگرش سر برود پیمان را

چشم همت نه به دنیا که به عقبی نبود

عارف عاشق شوریده سرگردان را

در ازل بود که پیمان محبت بستند

عاشقی سوخته ای بیسر و سامان دیدم

گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را

نفسی سرد برآورد و ضعیف از سر درد