نفسی سرد برآورد و ضعیف از سر درد

نشکند مرد اگرش سر برود پیمان را

عاشقی سوخته ای بیسر و سامان دیدم

گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را

گفت بگذار من بیسر و بی سامان را

پند دلبند تو در گوش من آید هیهات

من که بر درد حریصم چه کنم درمان را