اینست حال تن که تو بینی به زیر خاک

مانند سرمه دان که درو توتیا رود

دنیا حریف سفله و معشوق بیوفاست

چون می رود هر آینه بگذار تا رود

تا جان نازنین که برآید کجا رود

بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست

سعدی مگر به سایه لطف خدا رود