کار به تدبیر نیست، بخت به زور آوری

روی طلی کرده داشت، هیچ نبودش عیار

روز قیامت که خلق، طاعت و خیر آورند

ما چه بضاعت بریم، پیش کریم؟ افتقار

دولت و جاه آن سریست، تا که کند اختیار

بس که خرابات شد، صومعه صوف پوش

بس که کتبخانه گشت، مصطبه دردخوار