دولت و جاه آن سریست، تا که کند اختیار

روز قیامت که خلق، طاعت و خیر آورند

ما چه بضاعت بریم، پیش کریم؟ افتقار

کار به تدبیر نیست، بخت به زور آوری

بس که خرابات شد، صومعه صوف پوش

بس که کتبخانه گشت، مصطبه دردخوار

مدعی از گفت و گوی، دولت معنی نیافت