مدعی از گفت و گوی، دولت معنی نیافت

دولت و جاه آن سریست، تا که کند اختیار

بس که خرابات شد، صومعه صوف پوش

بس که کتبخانه گشت، مصطبه دردخوار

راه نبرد از ظلام، ماه ندید از غبار

مطرب یاران بگوی، این غزل دلپذیر

ساقی مجلس بیار، آن قدح غمگسار