راه نبرد از ظلام، ماه ندید از غبار

بس که خرابات شد، صومعه صوف پوش

بس که کتبخانه گشت، مصطبه دردخوار

مدعی از گفت و گوی، دولت معنی نیافت

مطرب یاران بگوی، این غزل دلپذیر

ساقی مجلس بیار، آن قدح غمگسار

گر همه عالم به عیب، در پی ما اوفتد