در زبان عام و خاصان را زبان افکنده ای

هیچ نقاشت نمی بیند که نقشی بر کند

و آنکه دید از حیرتش کلک از بنان افکنده ای

این دریغم می کشد کافکنده ای اوصاف خویش

حاکمی بر زیردستان هر چه فرمایی رواست

پنجه زورآزما با ناتوان افکنده ای

چون صدف امید می دارم که للیی شود