سعدیا من ملک الموت غنی ام تو فقیری

چه تفاوت کند آن را که تو مولا و نصیری

همه را ملک مجازست بزرگی و امیری

تو خداوند جهانی که نه مردی و نه میری

چاره درویشی و عجزست و گدایی و حقیری