همه را ملک مجازست بزرگی و امیری

بر تو پوشیده نماند که سمیعی و بصیری

گر همه خلق به خصمی به در آیند و عداوت

چه تفاوت کند آن را که تو مولا و نصیری

تو خداوند جهانی که نه مردی و نه میری

سعدیا من ملک الموت غنی ام تو فقیری

چاره درویشی و عجزست و گدایی و حقیری