بر جور روزگار بباید تحملی

هر روز باد می برد از بوستان گلی

مجروح می کند دل مسکین بلبلی

مالوف را به صحبت ابنای روزگار

کاین باز مرگ هر که سر از بیضه برکند

همچون کبوترش بدراند به چنگلی

ای دوست دل منه که درین تنگنای خاک