ای دوست دل منه که درین تنگنای خاک

بر جور روزگار بباید تحملی

کاین باز مرگ هر که سر از بیضه برکند

همچون کبوترش بدراند به چنگلی

ناممکن است عافیتی بی تزلزلی

روییست ماه پیکر و موییست مشکبوی

هر لاله ای که می دمد از خاک و سنبلی