ناممکن است عافیتی بی تزلزلی

کاین باز مرگ هر که سر از بیضه برکند

همچون کبوترش بدراند به چنگلی

ای دوست دل منه که درین تنگنای خاک

روییست ماه پیکر و موییست مشکبوی

هر لاله ای که می دمد از خاک و سنبلی

بالای خاک هیچ عمارت نکرده اند