روییست ماه پیکر و موییست مشکبوی

همچون کبوترش بدراند به چنگلی

ای دوست دل منه که درین تنگنای خاک

ناممکن است عافیتی بی تزلزلی

هر لاله ای که می دمد از خاک و سنبلی

بالای خاک هیچ عمارت نکرده اند

کز وی به دیر زود نباشد تحولی