گر تقویت کنی ز ملک بگذرد بشر

وز ما چنانکه در خور ما فعل ناسزا

عدلست اگر عقوبت ما بی گنه کنی

لطفست اگر کشی قلم عفو بر خطا

ور تربیت کنی به ثریا رسد ثری

دلهای دوستان تو خون می شود ز خوف

باز از کمال لطف تو دل می دهد رجا