ور تربیت کنی به ثریا رسد ثری

عدلست اگر عقوبت ما بی گنه کنی

لطفست اگر کشی قلم عفو بر خطا

گر تقویت کنی ز ملک بگذرد بشر

دلهای دوستان تو خون می شود ز خوف

باز از کمال لطف تو دل می دهد رجا

یارب قبول کن به بزرگی و فضل خویش