دردی چه خوش بود که حبیبش کند دوا

امثال ما به سختی و تنگی نمرده اند

ما خود چه لایقیم به تشریف اولیا؟

غم نیست زخم خورده راه خدای را

مابین آسمان و زمین جای عیش نیست

یک دانه چون جهد ز میان دو آسیا؟

عمرت برفت و چاره کاری نساختی