من صبر بیش ازین نتوانم ز روی او

سلطان نگه کند به تکبر سپاه را

در هر قدم که می نهد آن سرو راستین

حیفست اگر به دیده نروبند راه را

چند احتمال کوه توان بود کاه را؟

ای خفته، که سینه بیدار نشنوی

عیبش مکن که درد دلی باشد آه را