ولیک امید ثباتش چنانکه دانی نیست

درخت قد صنوبر خرام انسان را

مدام رونق نوباوه جوانی نیست

گلیست خرم و خندان و تازه و خوشبوی

دوام پرورش اندر کنار مادر دهر

طمع مکن که درو بوی مهربانی نیست

مباش غره و غافل چو میش سر در پیش