مخور چو بی ادبان گاو و تخم کایشان را

رهی سلیم تر از کوی بی نشانی نیست

کف نیاز به درگاه بی نیاز برآر

که کار مرد خدا جز خدای خوانی نیست

امید خرمن و اقبال آن جهانی نیست

مکن که حیف بود دوست برخود آزردن

علی الخصوص مر آن دوست را که ثانی نیست