امید خرمن و اقبال آن جهانی نیست

کف نیاز به درگاه بی نیاز برآر

که کار مرد خدا جز خدای خوانی نیست

مخور چو بی ادبان گاو و تخم کایشان را

مکن که حیف بود دوست برخود آزردن

علی الخصوص مر آن دوست را که ثانی نیست

چه سود ریزش باران وعظ بر سر خلق