چو مرد را به ارادت صدف دهانی نیست

مکن که حیف بود دوست برخود آزردن

علی الخصوص مر آن دوست را که ثانی نیست

چه سود ریزش باران وعظ بر سر خلق

زمین به تیغ بلاغت گرفته ای سعدی

سپاس دار که جز فیض آسمانی نیست

بدین صفت که در آفاق صیت شعر تو رفت