گرت ز دست برآید، چو نخل باش کریم

بهارگاه و خزان باشد و دی و مرداد

برین چه می گذرد دل منه که دجله بسی

پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد

ورت ز دست نیاید، چو سرو باش آزاد

نگویمت به تکلف فلان دولت و دین

سپهر مجد و معالی جهان دانش و داد