بهارگاه و خزان باشد و دی و مرداد

وجود عاریتی خانه ایست بر ره سیل

چراغ عمر نهادست بر دریچه باد

بسی برآید و بی ما فرو رود خورشید

برین چه می گذرد دل منه که دجله بسی

پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد

گرت ز دست برآید، چو نخل باش کریم