چراغ عمر نهادست بر دریچه باد

کدام عیش درین بوستان که باد اجل

همی برآورد از بیخ قامت شمشاد

وجود عاریتی خانه ایست بر ره سیل

بسی برآید و بی ما فرو رود خورشید

بهارگاه و خزان باشد و دی و مرداد

برین چه می گذرد دل منه که دجله بسی