وجود عاریتی خانه ایست بر ره سیل

زمین سخت نگه کن چو می نهی بنیاد

کدام عیش درین بوستان که باد اجل

همی برآورد از بیخ قامت شمشاد

چراغ عمر نهادست بر دریچه باد

بسی برآید و بی ما فرو رود خورشید

بهارگاه و خزان باشد و دی و مرداد