عقل بین کز بر سیلاب غم عشق گریخت

همچنان یاوگی و تن به حضر بازآمد

سالها رفت مگر عقل و سکون آموزد

تا چه آموخت کز آن شیفته تر بازآمد

عالمی گشت و به گرداب خطر بازآمد

تا بدانی که به دل نقطه پابرجا بود

که چو پرگار بگردید و به سر بازآمد