تا بدانی که به دل نقطه پابرجا بود

تا چه آموخت کز آن شیفته تر بازآمد

عقل بین کز بر سیلاب غم عشق گریخت

عالمی گشت و به گرداب خطر بازآمد

که چو پرگار بگردید و به سر بازآمد

وه که چون تشنه دیدار عزیزان می بود

گوییا آب حیاتش به جگر بازآمد