گوییا آب حیاتش به جگر بازآمد

تا بدانی که به دل نقطه پابرجا بود

که چو پرگار بگردید و به سر بازآمد

وه که چون تشنه دیدار عزیزان می بود

خاک شیراز همیشه گل خوشبوی دهد

لاجرم بلبل خوشگوی دگر بازآمد

پای دیوانگیش برد و سر شوق آورد