خاک شیراز همیشه گل خوشبوی دهد

که چو پرگار بگردید و به سر بازآمد

وه که چون تشنه دیدار عزیزان می بود

گوییا آب حیاتش به جگر بازآمد

لاجرم بلبل خوشگوی دگر بازآمد

پای دیوانگیش برد و سر شوق آورد

منزلت بین که به پا رفت و به سر بازآمد