منزلت بین که به پا رفت و به سر بازآمد

خاک شیراز همیشه گل خوشبوی دهد

لاجرم بلبل خوشگوی دگر بازآمد

پای دیوانگیش برد و سر شوق آورد

میلش از شام به شیراز به خسرو مانست

که به اندیشه شیرین ز شکر بازآمد

جرمناکست ملامت مکنیدش که کریم