میان رویت و خورشید در گمان ماند

کجاست آنکه به انگشت می نمود هلال

کز ابروان تو انگشت بر دهان ماند

هر آنکه روی تو بیند برابر خورشید

عجب مدار که تا زنده ام محب توام

که تا به زیر زمینم در استخوان ماند

شگفت نیست دلم چون انار اگر بکفد