شگفت نیست دلم چون انار اگر بکفد

میان رویت و خورشید در گمان ماند

عجب مدار که تا زنده ام محب توام

که تا به زیر زمینم در استخوان ماند

که قطره قطره خونش به ناردان ماند

غریق بحر مودت ملامتش مکنید

که دست و پا بزند هر که در میان ماند