که نام نیک تو باقیست تا جهان ماند

تو معن زائده ای در کمال فضل و ادب

که تا قیامت ازو در کتب نشان ماند

جهان نماند و اقبال روزگار تو باد

علی الخصوص که سعدی مجال قرب تو یافت

حقیقت است که فکرت مع الزمان ماند

تو نیز غایت امکان ازو دریغ مدار