که زندگی همه بر طبع شادمانه کند

قناعتست و مروت نشان آزادی

نخست خانه دل وقف این دوگانه کند

چو نیک و بد به سر آید جهان همان بهتر

زبان ز گفتن و ناگفتنی نگه می دار

که شمع، هستی خود در سر زبانه کند

درین سرای که اول ز آخرش عدمست