درین سرای که اول ز آخرش عدمست

که زندگی همه بر طبع شادمانه کند

زبان ز گفتن و ناگفتنی نگه می دار

که شمع، هستی خود در سر زبانه کند

به خلق خوش طلب عمر جاودانه کند

زمانه را چو شناسی که چیست عادت او

روا بود که کسی تکیه بر زمانه کند؟