به خلق خوش طلب عمر جاودانه کند

زبان ز گفتن و ناگفتنی نگه می دار

که شمع، هستی خود در سر زبانه کند

درین سرای که اول ز آخرش عدمست

زمانه را چو شناسی که چیست عادت او

روا بود که کسی تکیه بر زمانه کند؟

به نقد خوش خور و خوش نوش و نام نیک اندوز