که ساکنست نه مانند آسمان دوار

ازین درخت چو بلبل بر آن درخت نشین

به دام دل چه فرومانده ای چو بوتیمار؟

زمین لگد خورد از گاو و خر به علت آن

گرت هزار بدیع الجمال پیش آید

ببین و بگذر و خاطر به هیچ کس مسپار

مخالط همه کس باش تا بخندی خوش