گرت هزار بدیع الجمال پیش آید

به دام دل چه فرومانده ای چو بوتیمار؟

زمین لگد خورد از گاو و خر به علت آن

که ساکنست نه مانند آسمان دوار

ببین و بگذر و خاطر به هیچ کس مسپار

مخالط همه کس باش تا بخندی خوش

نه پای بند یکی کز غمش بگریی زار