مباش غره که بازیت می دهد عیار

چو دوست جور کند بر من و جفا گوید

میان دوست چه فرقست و دشمن خونخوار؟

اگر زمین تو بوسد که خاک پای توام

گرت سلام کند، دانه می نهد صیاد

ورت نماز برد، کیسه می برد طرار

به اعتماد وفا، نقد عمر صرف مکن