روا بود که تحمل کند جفای هزار

فراق را دلی از سنگ سخت تر باید

کدام صبر که بر می کنی دل از دلدار؟

هرآنکه مهر یکی در دلش قرار گرفت

هوای دل نتوان پخت بی تعنت خلق

درخت گل نتوان چید بی تحمل خار

درم چه باشد و دینار و دین دنیی و نفس