نسیم صبح بر اندام نازکش بگذشت

که این چو دانه نارست و آن چو شعله نار

چو در محاورت آید دهان شیرینش

کجا شدند تماشا کنان شیرین کار

چو بازگشت به بستان بریخت برگ بهار

متابع توام ای دوست گر نداری ننگ

مطاوع توام ای یار اگر نداری عار