خوشست بر دل آزادگان جراحت دوست

بر آستان جلالش نماند جای قدم

سپاس بار خدایی که شکر نعمت او

هزار سال کم از حق او بود یک دم

به حکم آنکه همش دوست می نهد مرهم

شب فراق به روز وصال حامله بود

الم خوشست به اندیشه شفای الم