به حکم آنکه همش دوست می نهد مرهم

سپاس بار خدایی که شکر نعمت او

هزار سال کم از حق او بود یک دم

خوشست بر دل آزادگان جراحت دوست

شب فراق به روز وصال حامله بود

الم خوشست به اندیشه شفای الم

دگر خلاف نباشد میان آتش و آب