چو آفتاب که بر آسمان برد شبنم

خنک تنی که پس از وی حدیث خیر کنند

که جز حدیث نمی ماند از بنی آدم

به دولتت همه افتادگان بلند شدند

مگر کمینه آحاد بندگان سعدی

که سعیش از همه بیشست و حظش از همه کم

همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلق