که سعیش از همه بیشست و حظش از همه کم

به دولتت همه افتادگان بلند شدند

چو آفتاب که بر آسمان برد شبنم

مگر کمینه آحاد بندگان سعدی

همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلق

نبوده اند به ایام کس چنین خرم

سری مباد که بر خط بندگی تو نیست