دست فلک آن روز چنان آتش تفریق

تا کوه و بیابان مشقت نبریدیم

وقتست به دندان لب مقصود گزیدن

آن شد که به حسرت سرانگشت گزیدیم

در خرمن ما زد که چو گندم بطپیدیم

المنهلله که هوای خوش نوروز

باز آمد و از جور زمستان برهیدیم